كه گاه اين چنين از اين دنياي پر از رنگ و لعاب خسته مي شوم!
شايد تصوير خواستن هاي من از زندگي براي قاب عكس ارزوهايم
كمي كوچك باشد!
نمي دانم....
دنبال واژه اي مي گردم براي تفسير اين حصار تنگ تنهايي انسان!
وباز تنها چيزي كه پيدا مي كنم تنها شدن در همين تنهايي ست.....
و من در اين جشن كوچك تنهايي, به ارامش مي رسم...
وقتي صداي ساكت سكوت, فضاي ذهنم را پر مي كند...
ومن به دور از تمام اين دلتنگي ها...پشت ديوار خيال....
در تار وپود ارزوهايم گم مي شوم...